Rozdział VI

               Odgarnęłam włosy, które przez uciążliwy wiatr, wciąż opadały mi na oczy. Odwróciłam się i zobaczyłam Harrego, który pod wpływem mojego spojrzenia spuścił głowę i posłał ziemi delikatny uśmiech.

-Możemy już usiąść?- Zapytał. Roześmiałam się, a mój perlisty śmiech zawirował pod wpływem nabierającego prędkości wiatru.

-Marudzisz jak dziecko. Nie możemy siedzieć cały czas w domu. Poza tym jak nie będę się ruszać to przytyje.- Chłopak wzruszył ramionami i usiadł na miękkiej trawie. Opadłam ciężko obok niego.

-Możesz ćwiczyć. Tak jak ja.- Odpowiedział.- Chociaż nie potrzebujesz, bo nie jesteś gruba. Jesteś w sam raz.

-Nie powiedziałam, że jestem!- Sapnęłam.- Tylko, że mogę być, a do tego dojść nie może, bo nie wcisnę się w sukienkę na wesele Kateriny.- Harry mruknął coś zdawkowo i zaczął skubać ździebła trawy.

-Właściwie kiedy jest to jest?

-Za trzy dni. Mama załatwiła ci już garnitur, została jeszcze kwestia prezentu i zespołu.- Nagle chłopak ożywił się i nachylił w moją stronę.

-Jakiego zespołu?- Zapytał. Żachnęłam się, przerzucając włosy na drugie ramię.

-Opowiadałam ci kiedyś o nim. To zespół moich przyjaciół, niestety mają problem z jednym z członków, więc muszę im pomóc skompletować utwory na wesele. Dlatego…-Zerknęłam na zegarek oplatający nadgarstek.- powinniśmy się już zbierać. Może to troszeczkę zająć.

-W razie czego służę pomocą.- Zaoferował się. Pomógł mi wstać trzymając odrobinę za długo moją dłoń. Cofnęłam się, czując przenikający prąd. A niech cię.

-Chętnie skorzystam. Ale najpierw muszę coś zjeść. Chłopcy poskąpili mi żarcia.- Harry przystanął niby zdezorientowany, lecz z wyraźnym śmiechem w oczach.

-Jo…Pewnie cię zmartwię, ale wiesz, że od jedzenia się tyje. Nie chcę, żebyś się spasła.- Warknęłam i uderzyłam go w ramię. On szedł jak gdyby nigdy nic, jednak na jego ustach zabłądził cień uśmiechu.

-Jesteś prostakiem.

-A ty jesteś gruba.

-Próbujesz mnie tym zdołować Harry?- Chłopak potargał czekoladowe loki i zmarszczył brwi.

-Obiecałem, że nie będę powodem twojego smutku.- Odparł.- I staram się tej obietnicy dotrzymać, więc nie, nie chcę cię dołować. Żartowałem.- Zastygłam nie wiedząc co odpowiedzieć. Przypomniała mi się ta feralna noc, pocałunek, ta namiętna, agresywna gorliwość. Wbrew mojej woli, zerknęłam na jego usta. Wpatrywałam się w nie przez chwilę, lecz oprzytomniałam czując na sobie jego spojrzenie. Kurwa.

Zaczerwieniłam się i postanowiłam obrócić to w żart.

-Nie jesteś do niczego zobowiązany. Chyba, że chce ci się mnie ponieść, bo nogi odmawiają mi już posłuszeństwa.- Nagle podszedł do mnie i w błyskawicznym tempie przełożył jedną rękę pod moje kolana, a drugą owinął wokół moich pleców. Pisnęłam, gdy znalazłam się w jego ramionach, na co chłopak odchylił głowę i wybuchnął śmiechem.

-Piszczysz jak baba.- Powiedział. Zmarszczyłam czoło i uniosłam kącik ust w zdawkowym uśmiechu.

-Jestem babą. I możesz postawić mnie już na ziemię.

-Przecież chciałaś, żebym cię poniósł. Poza tym prawdziwy gentelman wspiera damy w opresji.

-Harry, mamy XXI wiek. Gentelmani wyginęli.- Chłopak zastanowił się chwilę nad moimi słowami, podrzucając mnie delikatnie.

-W takim razie co teraz robi się z dziewczynami? – Słysząc to pytanie, samoczynnie rozciągnęłam usta w uśmiechu. Zauważyłam, że moje oczy są na wysokości jego warg, co niezbyt pomagało. Hm, co teraz robi się z dziewczynami? Do głowy przychodziły mi same…brzydkie rzeczy, więc wymamrotałam:

-Kładzie na ziemie i wraca do domu. Mówię poważnie.- Harry, jakby wyczuwając moją konsternację bez słowa odstawił mnie i zerknął  przepraszająco.

-Okej?- Zapytał. Wytrzepałam ubranie, próbując się opanować i wysiliłam się na uśmiech.

-Okej.

                -Myślisz, że się nie obrażą, jeśli przeredaguję trochę słowa?- Zapytał mnie Harry. Podniosłam się z krzesła i usiadłam obok niego na łóżku, gdzie przeglądał teksty piosenek. Wzruszyłam ramionami.

-Możesz dopisać coś ołówkiem, zależy jeszcze co chcesz zrobić. Moim zdaniem są niezłe, my mamy tylko ustalić kolejność i dodać przemówienia między utworami.- Chłopak ziewnął szeroko. Była już dwudziesta druga, dopiero pół godziny temu wzięliśmy się za porządki z tymi cholernymi papierami. Mogliśmy zrobić to wcześniej, jednak Perrie zaprosiła mnie do siebie i jakoś nie potrafiłam jej odmówić.

-Jest tu kilka błędów, które mógłbym poprawić.- Powiedział.- Nie zgadza się trochę sylabiczność i pewnie przy tej zwrotce muszą ciągnąć wyraz. Pewnie bardziej efektywnie będzie to brzmiało jak przerobię to w sześciozgłoskowiec, żeby ilość sylab wzrastała. Widzisz? Sześć, siedem, osiem i znów osiem.- Zabrałam mu kartkę i zanuciłam znajomą piosenkę w głowie. Faktycznie, brzmiało dużo lepiej.

-Wow, znasz się na tym?- Zapytałam zdziwiona.

-Lubię pisać. To zawsze odrywało mnie od rzeczywistości.- Nagle przyszła mi do głowy genialna myśl.

-Harry… A umiesz może śpiewać?- Chłopak oparł się o ścianę i narysował w kącie kartki kilka nut.

-Przecież mnie już słyszałaś.- Powiedział. Wzdrygnęłam się po raz kolejny tego dnia, przypominając sobie nieudaną nocną eskapadę z Perrie.

-Pamiętam, ale chciałabym, żebyś to powtórzył.- Poprosiłam. Harry delikatnie uniósł brwi i przejechał językiem po wargach. Nie wyglądało jakby zrobił to specjalnie, jednak zrobiło to na mnie wrażenie. Spuściłam wzrok, starając się ukryć swoje kosmate myśli.

-Co mam zaśpiewać?- Zapytał. Zerknęłam na niego. Wciąż był oparty o ścianę i wyglądał na rozluźnionego. Zauważyłam, że jego oczy były inne. Nie były rozbiegane, rozmarzone, niespokojne. Wydawało mi się, że twórczość działa na Harrego odprężająco. Było w nim mniej buty i pewności siebie, a więcej chłopięcego uroku. Jednak najbardziej zadziwiła mnie bijąca od niego pasja. Ten widok sprawił, że poczułam łaskotanie w dołku. Cholera.

-Zaśpiewaj cokolwiek.- Wymamrotałam.

HARRY’S POV

                -Zaśpiewaj cokolwiek.- Musiałem się zastanowić. Było mnóstwo utworów, które chciałbym jej zaśpiewać, jednak każdy z nich wydawał mi się nieodpowiedni. Jo była zbyt…wyjątkowa. Nie umiałem przekazać jej tego w formie słów. Niestety w formie gestów, uczynków też nie. Skinąłem głową, a dziewczyna rozsiadła się wygodnie, wlepiając we mnie wzrok. Wydawała się zdenerwowana, a przy tym taka nieporadna. Patrząc na nią miałem ochotę zedrzeć ubranie i rzucić się na nią, tak by sprawić, że byłaby szczęśliwa. Rozsądek jednak kazał mi się powstrzymać. Zamiast tego wziąłem głęboki oddech i uwolniłem z moich ust słowa piosenki.

JO’S POV

                -I think I’m gonna lose my mind, something deep inside me, I can’t give up.- Słowa lekko wypłynęły z ust Harrego, zabierając mnie ze sobą w swój mały, emocjonujący rejs. Zamknęłam oczy wsłuchując się w słowa piosenki. Samo jej brzmienie sprawiło, że moje serce przyspieszyło, a krew buzowała. Pochyliłam głowę, starając się wsłuchać w melodyjne słowa.

- I think I’m gonna lose my mind, I’ll roll and I’ll roll ‘till I’m out of luck…- Poczułam jak moje wargi poszerzają się w uśmiechu.  Może i czułam się jak rozochocony dzieciak, no ale kurwa, czułam się jak jedyna kobieta na ziemi. Wyjątkowo. Harry śpiewał dalej, a jego głos wibrował w przestrzeni ciasnego pokoju. Otworzyłam oczy i natychmiast napotkałam spojrzenie chłopaka. Na jego twarz wypełzł łagodny uśmieszek, ukazując ten mały, cholerny dołeczek z lewej strony ust. Pochyliłam głowę, próbując powstrzymać napływający rumieniec. Niestety, nie udało mi się go powstrzymać, gdyż usłyszałam dalszy ciąg utworu:

-‘Cause nobody knows you baby, the way I do and nobody loves you baby, the way I do.                      It’s been so long, it’s been so long, maybe we’re fireproof. ‘Cause nobody saves me baby, the way you do.- Nagle słowa się zatrzymały, a do mnie dotarło, że patrzymy sobie prosto w oczy, a nasze klatki piersiowe unoszą się I opadają niespokojnie. Szybko odwróciłam wzrok i pospiesznie zaczęłam zbierać kartki. Harry wciąż na mnie patrzył, taksując moje ruchy. W końcu przystanęłam i wymamrotałam:

-To było niesamowite. Nie mam pojęcia, co powiedzieć… Ja...- Chrząknęłam zakłopotana, próbując odzyskać głos, który powoli się łamał.- Zdaje mi się, że musisz kogoś poznać.